Wëjasniałë sã òbłoczi
Wezmë sëché jadra z kôtë
I na zôtôr, na głãbòczi
Płińma chiże do robòtë
Hej na mòrze dali, dali
Pò sëny fali!
Rëbôk mùszi w czoła pòce
Łowic we dnie, łowic w nocë,
Białka doma przãdze, pierze,
Groszik sã do grosza zbierze.
Hej na mòrze dali, dali
Pò sëny fali!
Czej sã dzeckò nóm ùrodzy,
Ju w pielëszkach w mòrzu brodzy,
Nim mù sódmi roczek minie,
Jak pikąrek w wòdze płinie
Hej na mòrze dali, dali
Pò sëny fali!
Znóné są pò całim swiece
Nasze dzyrsczé hélsczé dzecë
W Americe, Jindij, Chinie
Ju niejeden béł w gòscynie.
Hej na mòrze dali, dali
Pò sëny fali!
Nasze żoczi i macëce
Gduńsczim Miemcóm dają żëcé,
Ale òni jesz sã kùszą,
Bë nas z całem zjesc i duszą.
Hej na mòrze dali, dali
Pò sëny fali!
Òj, nie dómë zjesc sã w kaszë,
Bãdzem bronic, co je nasze,
Prãdzy w mòrzu Hél rozpłinie,
Niż tu nasza wiara zdżinie.
Hej na mòrze dali, dali
Pò sëny fali!
Zdrój:
Minor, U polskich wyspiarzy. Szkic z podróży po Kaszubach, w: „Kurjer Warszawski” nr 222, 22.09.1882 r.
Twoje zdanie jest ważne jednak nie może ranić innych osób lub grup.
Komentarze