SCYNANIÉ KANIE - tekst Jana Patocka z 1910 r.

Jan Patock

SCYNANIÉ KANIE

Wëstãpùją:

1. Szôltës
2. Sãdzy
3. Kat
4. Lówc
5. Rôkôrz
6. Lesny

Òj rum rum z placu naszégò
Abë sã miãdzy nami kawalérami
Nie pòtkalo nic zlégò
A wë milé matczi
Strzeżce wasze dzatczi,
Abë nie przëszlë pòd katowé rãce.
Bò to kat nie tracy,
Le to prawò tracy.

Szôltës:
A wë lëdze ze wsy
Pò co wë so zeszlë?
Wë nic nie wiéce,
Wë nic nie pòwiéce;
Ale jô wiém, jô pòwiém,
Jô syn karczmarsczi,
Kawalér dzyrsczi,
Jô zażiwóm trunk trojaczi:
Jeden do glowë bòleniô,
Drëdżi do brzëcha bòleniô
Trzecy do kòrzenia stojeniô!

Szôltës:
Pani szôltëstowô sã we wszëtczim dobrze sprawòwala,
Co zle bëc mialo, to nie bëlo,
Bò òna szôltësa chcala.

Kat:
Pani katowô sã we wszëtczim dobrze sprawòwala:
Szablã wëblãkòwala,
Sznur przez remiã przepasala,
Biôlą chùstkã do bòka przëwiązala.

Lówc:
Pani lówcowô czej na drzewò za kanią lazla,
Sobiã pichniã do pãpa rozerwala,
A twôrogã sobie smarowala,
A [co] kòmù do tegò,
Czej òna so jemù spòdobala.

Lesny:
Pani lesnégò te krowë zaspala.
Czej òna te krowë gnala,
Tej òna so w kòrczi nasrala,
Ò drëżónowi czerz wëcérala –
(sive: Jãzëkã wëlizala –)
A co kòmù do tegò,
Czej òna so jemù spòdobala.

Rakôrz:
A pani rakôrka czej kònia lupila,
Tej skórã zãbami nacygala.
A co kòmù do tegò,
Czej òna so jemù spòdobala.

Sãdzy:
A pani sãdzégò krëpë warzëla,
Tej òna wszë na kòrzczwie zabijala,
A miãso sama pòżérala,
A gnôtë psóm wërzinala.
A co kòmù do tegò,
Czej òna so jemù widzala.

Szôltës:
Òj nieszczãslëwô kania,
Jakżes të wòlala.
Czedë të w lese
Na zelonym drzewie sedzala.
Wòlala të wòlala,
Żebë wszëtczé dzéwczãta
Sã pòkùrwilë
A sënów pòrodzëlë,
Cobë królowi slużëlë.
Sãdzy skazëje Kaniã na smierc.

Kat:
Wëzwôlóm, jô wëzwôlóm
Òd pana szôltësa
Tã kaniã òd trzecégò raza scyc!

Szôltës:
Pòzwôlóm, jô pòzwôlóm
Tã kaniã òd trzecégò raza scyc;
Jeżlë ji nie zetniesz,
Tej twòja szëja bãdze scãtô!

Kat scynô glowã Kanie

Szôltës:
Dzãkùjã wóm, dzãkùjã
Wóm panóm gòspòdarzóm i gòspòdënióm,
Co wë nóm rôz na rok
Tã swiãtojańską pòzwòlëlë.
Më wóm to darmò nie bãdzemë żądalë,
Më wóm za to co pòdarujemë.
Mómë jednégò lustrégò kòta.
Më wóm jegò dómë;
A chcece wë wiedzec jaczi òn je? –
Òn je taczi – –
Òn mô w dupie robaczi.

Sãdzy:
A wë mili parobcë,
Wë nóm dzéwczãta nie òdmawiajce
Ale do nas przëmawiajce.
Më wóm za to pòdarëjemë zająca.
A ten zając je taczi –
Òn mô w dupie robaczi.

Kat:
A wa dzéwczãta òd nas nie òdchadôjta
Le co rôz wiãcy przëchadôjta.
Më wama te sznurë òderzniemë
A pòspalimë.

Zdrój tekstu: „Mitteilungen des Vereins für Kaschubische Volkskunde”, B. 2, Leipzig 1910, s. 52-56.
Zdrój fòtografczi: "Strażnica Bałtycka" nr 8, 1926 r. ["Scynanié Kani" w Łebczu, 1926 r., widzawiszcze na spòdlim tekstu szkólnégò Pawła Tarnowsczégò]

Tekst Jana Patocka na dzysdniowi pisënk zrëchtowelë:
Juliô Piankòwskô, Frãc Wandtke, Nikòdém Ceplińsczi – sztudérzë I rokù kaszëbsczi etnofilologie na Gduńsczim Ùniwersytece

WÔRT TÉŻ ZAZDRZEC: KANIE CÉN NAD EÙROPĄ